Analiza Pareto opiera się na empirycznej zasadzie 80/20: niewielka część przyczyn odpowiada za większość skutków. Sama analiza to policzenie, ile razy występuje każda przyczyna problemu, posortowanie malejąco i narysowanie wykresu Pareto - słupki częstości plus linia skumulowanego procentu. Z wykresu od razu widać, które 2-3 przyczyny dają największy efekt.
Analityk używa Pareto wszędzie tam, gdzie problemów jest więcej niż czasu i budżetu - czyli przy doskonaleniu procesów, triażu defektów, analizie reklamacji. To lekarstwo na pokusę „naprawmy wszystko": dane pokazują, że nie trzeba.
Przykład z MediFlow: sieć 12 przychodni zbiera około 1 200 skarg pacjentów miesięcznie. Analityk skategoryzował trzy ostatnie miesiące i policzył: „nie mogłem się dodzwonić" (31%), „wizyta odwołana bez powiadomienia" (19%), „za długa kolejka do rejestracji na miejscu" (14%). Trzy kategorie z osiemnastu dają 64% wszystkich skarg. Projekt rejestracji online z automatycznymi powiadomieniami SMS adresuje wszystkie trzy - i to był najmocniejszy slajd w business casie.
Dwie uwagi praktyczne. Po pierwsze, 80/20 to heurystyka, nie prawo fizyki - bywa 70/30 albo 60/40 i nic w tym złego; sens jest w koncentracji wysiłku, nie w magii liczb. Po drugie, analiza Pareto wymaga policzonych danych. „Wydaje mi się, że najwięcej skarg dotyczy telefonów" to nie Pareto, to przeczucie. Pareto mówi co boli najbardziej; dlaczego boli, sprawdzisz diagramem Ishikawy albo 5 Why.
Pojęcia powiązane: diagram Ishikawy, 5 Why, root cause analysis, priorytetyzacja.