Kanban to metoda zarządzania przepływem pracy oparta na trzech filarach: wizualizacji (tablica z kolumnami odzwierciedlającymi etapy procesu), limitach pracy w toku (WIP limits) i ciągłym doskonaleniu przepływu. W odróżnieniu od Scruma nie ma sprintów - praca płynie strumieniem, a mierzy się ją czasem przejścia (lead time), nie velocity.
Analityk spotyka Kanban w dwóch rolach: jako metodę zespołów (szczególnie utrzymaniowych i wsparcia, gdzie praca przychodzi nieprzewidywalnie i sprinty nie mają sensu) oraz jako sposób organizacji własnej pracy analitycznej - kolejka wymagań do opracowania to też przepływ, który można wizualizować i limitować.
W MediFlow zespół wsparcia po wdrożeniu rejestracji przeszedł na Kanban: kolumny Zgłoszone → Analiza → W realizacji → Test → Zamknięte, limit WIP 3 na kolumnie Analiza i 4 na realizacji. Pierwszy efekt był psychologicznie trudny: ludzie musieli przestać brać nowe zgłoszenia, gdy limit był pełny, i zamiast tego pomagać kończyć rozgrzebane. Po dwóch miesiącach mediana czasu obsługi zgłoszenia spadła z 11 do 4 dni - nie dlatego, że ktoś pracował szybciej, tylko dlatego, że mniej rzeczy leżało w toku jednocześnie.
Częsta pomyłka: „mamy tablicę w Jirze, więc mamy Kanban". Tablica bez limitów WIP i bez mierzenia przepływu to tylko lista zadań ułożona w kolumny - wygląda podobnie, nie działa wcale. Sednem Kanbana jest ograniczanie pracy w toku; to limity wymuszają kończenie zamiast zaczynania. Bolesne i skuteczne - w tej kolejności.