Prototypowanie (ang. prototyping) to technika pozyskiwania i walidacji wymagań polegająca na iteracyjnym pokazywaniu użytkownikom kolejnych wersji prototypu i przekuwaniu ich reakcji w decyzje projektowe. BABOK wymienia ją wśród technik wydobywania - i nie bez powodu: większość ludzi nie umie opisać, czego potrzebuje, ale bezbłędnie rozpoznaje, czego nie chce, gdy to zobaczy.
Sednem techniki jest iteracja: pokaż → zbierz reakcje → zmień → pokaż znowu. Jednorazowa demonstracja makiety to nie prototypowanie, tylko pokaz. Warto też z góry ustalić los prototypu: throwaway (wyrzucamy po nauce) czy evolutionary (rozwijamy w produkt) - bo te dwa warianty inaczej się buduje.
Przykład (MediFlow). Trzy iteracje ekranu terminarza z rejestratorkami z czterech przychodni, każda po 2-3 dni. Wersja pierwsza: kalendarz miesięczny - odpada, bo "my nie myślimy miesiącem, pacjent pyta o najbliższy wolny termin". Wersja druga: widok dzienny z najbliższymi slotami - lepiej, ale brak filtra specjalizacji wymusza przewijanie. Wersja trzecia: najbliższe terminy per specjalizacja - akceptacja. Całość kosztowała niecałe dwa tygodnie i wyprzedziła o kwartał moment, w którym te same uwagi przyszłyby jako zgłoszenia z produkcji.
Częsta pomyłka. Brak domknięcia pętli: feedback z sesji ląduje w notatkach i nigdy w backlogu - użytkownicy to widzą i przy trzeciej sesji przestają przychodzić. Każda iteracja powinna kończyć się jawną decyzją: co zmieniamy, czego nie i dlaczego. Druga pomyłka: prototypowanie wyłącznie happy path. Użytkownik testowy zawsze dostaje wolny termin i bezbłędne dane; pierwszy prawdziwy pacjent trafi na brak terminów - a tego ekranu nikt nigdy nie zaprojektował.