UML (Unified Modeling Language) to ustandaryzowany język notacji do modelowania systemów - zbiór kilkunastu typów diagramów opisujących strukturę (m.in. diagram klas, komponentów) i zachowanie (przypadków użycia, sekwencji, aktywności, maszyny stanowej). UML mówi, jak rysować, a nie co i kiedy modelować.
Analityk biznesowy używa w praktyce 3-4 typów diagramów: aktywności do przepływów, sekwencji do integracji między systemami, maszyny stanowej do cyklu życia obiektów biznesowych, przypadków użycia do zakresu systemu. Reszta notacji służy częściej architektom i developerom. Sens modelowania jest zawsze ten sam: rysunek wykrywa dziury w logice szybciej niż dziesięć stron prozy.
W MediFlow diagram maszyny stanowej dla wizyty okazał się najtańszym narzędziem analizy w projekcie. Rozrysowanie stanów - zarezerwowana, potwierdzona, odbyta, odwołana przez pacjenta, odwołana przez przychodnię, nieodbyta (no-show) - wymusiło pytania, na które nikt wcześniej nie odpowiedział: czy wizytę potwierdzoną można jeszcze przełożyć? Kto może oznaczyć no-show i czy pacjent może to zakwestionować? Z jednego diagramu wyszło 14 reguł biznesowych i dwa stany, których nie było w żadnym dokumencie.
Częsta pomyłka: mylenie UML z BPMN. BPMN modeluje procesy biznesowe (kto, co i w jakiej kolejności robi w organizacji), UML - systemy. Diagram aktywności UML i proces BPMN bywają wizualnie podobne, ale to różne notacje o różnym przeznaczeniu. Druga pomyłka: modelowanie wszystkiego wszystkimi typami diagramów. Diagram, którego nikt nie czyta, to koszt, nie dokumentacja.